10 juni


Achter de bar stond een jongen met glazen te klungelen en het koffieapparaat pufte en stoomde alsof hij nooit had stilgestaan.
‘Wilt u alvast iets drinken?’ vroeg het meisje, van wie plots een onnatuurlijk sterke aantrekkingskracht uitging. Maar goed, ik zat daar natuurlijk met Lisa. Het zal de bevrijdende situatie zijn geweest, want zo mooi was ze ook weer niet.
‘Ja,’ zei ik, ‘alvast iets te drinken, dat willen we wel. Sterker nog: we willen niets liever,’ en ik gaf de bestelling door.
‘Komt eraan,’ zei ze, en overhandigde ons de lunchkaarten. Daarna huppelde ze weg. Ik keek haar na, te lang wellicht, en kreeg een korte doch kordate schop onder de tafel.
‘Ja,’ zei ik, ‘sorry.’ Ik vestigde mijn blik op de kaart en liet mijn ogen langs letters glijden die in mijn mond een kleine tsunami op gang brachten. Eindelijk weer al die gerechten, al die afwas die ik niet zelf hoefde te doen – het was haast te veel.
‘Weet jij het al?’ vroeg ik, en toen ik opkeek zag ik Lisa in haar ogen wrijven op een manier die ik herkende van de kleine relatiecrises waar ook wij niet van gevrijwaard zijn gebleven. Ik schrok.
‘Zit je nu te huilen?’ vroeg ik bezorgd. ‘Zo bedoelde ik het niet! Je weet toch dat ik jou nevernietnooit – maar echt gewoon nooit – zou inruilen voor zo’n truttelhuppelkutje dat hier de rotglazen rotbier rondbrengt?’ Het was eerder een vraag dan een mededeling, bemerkte ik. ‘Hee. Hee, dat weet je toch? Dat ik dat nooit zou doen? Lisa? Lisaatje?’
God, ik wist zelf ook niet wat me overkwam.
Lisa keek op. ‘Nee gek,’ zei ze, ‘ik zit niet te janken.’
‘O. Nee nee, precies.’ Ik zag nu pas dat ze aan haar wimper trok, waar een klonter mascara zich had samengepakt. Toen ze die eruit had gevist, keek ze me aan. ‘Maar ik ben wel blij dat we weer eindelijk hier zijn.’
Ik bevestigde, maar er was ook iets vreemds. Het had maanden geduurd voor we hier weer konden zitten, maar nu we er zaten en de eerste spanning was gezakt, was het eigenlijk allemaal heel gewoon. Zoals het uitkijken naar een zomervakantie doorgaans spannender is dan de vakantie zelf.
Ik moest mijn relaas onderbreken.
‘Hier alvast uw drankjes,’ zei ze, en keek me langdurig aan. ‘Heeft u een keuze kunnen maken?’
‘Nou en of,’ zei ik, en ik knikte in de richting van Lisa.
‘Och,’ zei ze, en nogmaals werd ik liefdevol tegen mijn schenen getrapt. De glimlach op haar gezicht kon ze echter nauwelijks verborgen houden.

Terug