31 maart

‘Wat moet ik aandoen?’ vraagt ze. Lisa staat in haar ondergoed voor de kledingkast en doet alsof ze niet kan kiezen uit de onvoorstelbare bergen katoen die ze in de loop der jaren bijeen heeft gescharreld. Ze brengt haar rol van hulpeloos meisje fenomenaal en vol overgave: ze pruilt zelfs kort met haar onderlip, ik vermoed als teken van absolute wanhoop die voortkomt uit keuzestress. Het is, ik kan niet anders zeggen, werkelijk Oscarwaardig spel.
‘To-hoon, welke kleren moet ik nou aandoe-hoen?’
Ik kijk op van het boek waarin ik lees.
‘Maakt niet uit,’ zeg ik welgemeend, ‘als jij er maar in zit.’
Ze glimlacht. Ik heb het juiste antwoord gegeven.

Net zoals eerdere dagen verwondert de alledaagsheid van Lisa’s handelingen me ook vandaag. Alsof de wereld niet aan zichzelf ten onder gaat, kleedt ze zich elke dag weergaloos als anders en ze doucht even regelmatig als pakweg een maand geleden, terwijl ik mezelf op dagen dat het even meezit met pijn, veel pijn, en moeite, nog meer moeite, om een uur of drie richting de badkamer weet te slepen om mijn tanden te poetsen. Het fossilisatieproces van mijn deodorant in het badkamerkastje is voortvarend van start gegaan.

Tijdens een EHBO-training hoorde ik ooit: je weet niet hoe je in noodsituaties reageert totdat je het eens hebt meegemaakt. Welnu: echte crises zijn mij in mijn leven tot voor kort gespaard gebleven. Ik heb nog nooit een pistool in het echt gezien en honger ken ik niet anders dan als een lichte avondborreling in de maagstreek, die maakt dat ik kijk tot hoe laat Domino’s eigenlijk thuisbezorgt. Nu de eerste echte wereldwijde noodsituatie van mijn leven een feit is, nu de dood niet stilletjes aan mijn stad voorbijgaat, leer ik mezelf pas écht kennen. Gehoorzaam, dat ben ik. Zeg mij wat ik moet doen en ik doe het. Anderhalve meter? Geen probleem. Thuisblijven? Met genoegen. Gehoorzaam ben ik dus, en bovendien aartslui als het op persoonlijke verzorging aankomt. Maar ja. Dan hadden ze ook maar niet zo’n perfect zittende, modieus niet eens zó twijfelachtige, gruwelijk heerlijk zacht om de beenstreek sluitende thuishangbroeken moeten fabriceren.

Terug