4 april

Het YouTube-algoritme besloot dat ik vast graag zou kijken naar Loretta Schrijver, de onvolprezen host van - Koffietijd, die in super slow motion door een tuin rende, terwijl ze haar wilde haren liet wapperen in de wind. Uit alle macht, maar desondanks redelijk tevergeefs, probeerde ze Baywatch te imiteren. Dat is een televisieserie uit de jaren twaalfhonderdduizend voor Christus, waarin de toen ook al opgespoten Pamela Anderson voor veel geld gruwelijk gore pornofantasieën van manspersonen met de ogen in hun broekzak aanwakkerde.

Ja … ik schrok er ook van. Dat de coronacrisis levens verwoestte was reeds duidelijk, maar dat de impact zó schokkend wereldveranderend zou zijn, had ik nooit verwacht. Ik bedoel, hallo: Loretta Schrijver.
Ik was even op de bank in slaap gesukkeld na een dag waarin ik, overigens steeds met minder succes, een tsunami aan digitale post probeerde te verwerken, en op de televisie zorgde YouTube ervoor dat het mijn snurkende zelf niet aan vertier ontbrak. Dat vermoed ik althans, want toen ik wakker werd zag ik dus hoe Loretta’s borsten wiegden op de rennende beweging van haar lichaam. Ze acteerde dat ze werkelijk geloofde levens te kunnen redden, alsof ze een van haar medepresentatrices uit de vijver van de koffietijd-villa bij de verdrinkingsdood vandaan ging drijven. Hoe absurd het ook allemaal was: eventjes geloofde ik haar. Loretta Schrijver, de godvergeten Messias van de eenentwintigste eeuw.

Toen ik min of meer was bijgekomen van deze onthutsende gebeurtenis, zette ik de televisie uit. Ik stommelde de trap op richting mijn studeerkamer, want ik moest nog een stukje schrijven voor dit coronadagboek. Weet je wat, dacht ik toen ik begon met schrijven, een virusvrij stukje zou voor de verandering ook wel eens verfrissend zijn. Een dagje zonder corona, daar was ik aardig aan toe.
Voortvarend ging ik dus maar aan de slag.

Terug