Terug

Decreet

Toen Ronald Giphart 24 jaar was, schrijf hij een Heel Erg Belangrijk, Geheim, Hoogstpersoonlijk Decreet waarin hij voor zichzelf een aantal zaken vastlegde die hem tot beter schrijverschap moesten brengen. Op een vel gelijnd papier schreef de auteur die mij met zijn boeken de literatuur ingetrokken heeft in 1990 zijn goede voornemens. Aan zelfdiscipline geen gebrek: Giphart legde zichzelf op geen televisie meer te kijken, alleen nog maar uit te gaan als het om vriendeswege onvermijdelijke redenen was, niet meer te masturberen (‘geeft toch alleen maar vlekken’), netter te gaan werken en zijn schrijfsels te categoriseren.

Met enige jaloersheid las ik afgelopen week Gipharts decreet. Een aantal jaar geleden formuleerde ikzelf een soortgelijk document. Lang hield ik dat helaas niet vol – de mensheid leidde me met zijn onvermijdelijke bergen verbale schimmel op televisie en vooral het internet te veel af. Met alle liefde en plezier zou ik een tijdmachine instappen en me terug laten katapulteren naar 1990, waar er op televisie minder dan een handvol zenders te bekijken waren en waar het hele internet niet bestond. Pakken papier vol zou ik schrijven, het Wereldnatuurfonds zou zich bezorgd aan mijn deur melden omdat de illegale boskap zou floreren, maar stoppen zou ik niet met het produceren van hoogwaardige literatuur in wording, en vanaf het prille begin zou ik elke vorm van telefonie afhouden opdat ik de smartphones na verloop van tijd geconditioneerd af zou kunnen zweren. Juichend de stilte van de wereld doorbrekend zou ik na verloop van tijd het ene boek na het andere afleveren en ook al zou ik er geen stuiver rijker van worden, mijn geluk zou volmaakt zijn.

Helaas behoort tijdreizen vooralsnog tot de wereld der onmogelijkheden. Ik wacht rustig af tot ik op mezelf tegen het lijf loop tijdens het inladen van de wekelijkse boodschappen, terwijl ik tegen mezelf zeg dat het zover is, dat ik mezelf kom halen om terug te poefen naar 1990 – de tijd waarin het afhouden van menselijk contact nog tot de mogelijkheden behoorde. Ik wacht met smart, en tot die tijd streef ik de regels in Gipharts decreet zo goed als mogelijk na – te beginnen met het netter werken en categoriseren. De rest, dat is voor later.



Terug