Terug

Eerste

‘Dit appartement was er een van vele eerste keren,’ zeg ik tegen Lisa, vlak voordat we vertrekken om het voorlopig koopcontract van ons eerste échte huisje te tekenen. ‘De eerste keer vloekend op de knieën met een wc-borstel in m’n klauwen, de eerste keer m’n eigen onderbroeken in de was, de eerste keer ruzie met de buren, de eerste keer de deur op slot…’ Ik knik in de richting van de voordeur en knipoog naar de blondheid die wellicht ooit ook mijn eerste kind zal dragen.
‘Inderdaad,’ zegt ze, ‘ik zal het wel missen, dit kleine kotje.’ Ze kijkt verwonderd om zich heen, alsof ze voor de eerste keer écht waarneemt wat ze al jaren ziet.

Ze heeft gelijk. Ik zal het ook missen, het huisje waarin je je kont niet keren kunt zonder een vaas van tafel te stoten en waar het goedkope kliklaminaat, dat na vier maanden al omhoog kwam, nog altijd trots als een pauw afgrijselijk lelijk ligt te zijn. Het is een vervreemdende gewaarwording dat in dit appartement binnen afzienbare tijd anderen hun intrek zullen nemen, barbaren, die de liefdeshistorie die hier in de atmosfeer hangt vast en zeker zullen negeren en met alle denkbare wreedheid zullen vergallen alsof het allemaal niets is, wat Lisa en ik in de afgelopen tweeduizend nachten hebben neergezet. Woestelingen die er een mini-Syrië van maken, met gehoorgangbeschadigende beledigingen als allesverwoestende bommen.
Maar goed, Lisa en ik moeten ook door met onze levens, en dus laten we achter ons wat achter ons gelaten moet worden.

‘Weten jullie het zeker?’ vraagt de dikke makelaar grijzend, terwijl hij me al een peperduur ogende ballpoint aanreikt. Ik mis nog een smeulende sigaar in zijn varkenspootjes. Ja, denk ik en zeg dat ook, wij weten het zeker. Op het moment dat de inkt op papier verschijnt en onleesbare krullen achterlaat die de geschiedenisboeken van mijn geheugen in zullen gaan, eerst die van mij en dan die van Lisa, trappel ik onder de tafel van ongeduldig enthousiasme omdat ik denk aan alle eerste keren die ons de komende weken te wachten staan. Eén blik naar links, naar Lisa, leert mij godzijdank dat zij er net zo over denkt.



Terug