Terug

Einde

Alhoewel ik altijd ontkennend heb geantwoord op vragen van belangstellenden of ik nu nooit eens een writer’s block heb, of ik nooit wanhopig met de handen in mijn haar godslasteringen richting het beeldscherm van mijn laptop schetter, schafte ik vorige week het boekwerk 333 dingen om over te schrijven aan. Het kan nooit kwaad om eens buiten mijn eigen comfortzone te treden, vond ik heel erg toen ik het boek afrekende bij een man die waarschijnlijk alleen mijn contouren waarnam door de gordijnen voor zijn ogen die zijn wenkbrauwen vormden. Als je alleen maar in je eigen stront blijft roeren, kom je nooit boven de pleepot uit. Zo werkt het in het leven en alle franje daaromheen: al het leuke geschiedt buiten wat men al weet. Buiten, waar je verstoppertje kunt spelen in de hooibergen en in de maïsvelden, daar is het leuker en leerzamer dan binnen, waar vervelende ooms en dikke tantes aan statafels voor de achttiende keer die avond dezelfde kloteanekdote te berde brengen.

Het boek maakt zonder meer zijn verwachtingen waar: in het boek staan 333 zaken om over te schrijven. Het is een Heilig Boek voor degenen die lijden aan onderwerparmoede, maar mij bracht het aanvankelijk niet veel verder. ‘Beschrijf je ochtendritueel alsof het de start van een horrorverhaal is’, was een van de opdrachten die ik las, en: ‘schrijf de biografie van een tonijn die uiteindelijk in blikje terechtkwam‘. Inderdaad, een behoorlijke afstand verwijderd van mijn comfortzone. Vol goede moed begon ik daarom aan een fantasyverhaal dat zich in de rij bij de bakker afspeelde, geforceerd inclusief elfjes en trollen, maar ik merkte dat ik al gauw weer terugviel in wat ik al kende.

Dat moet anders, vond ik heel erg toen ik mijn digitale tekstprogramma voor de zesde keer afsloot en weer opstartte. Ik nam een rigoureuze beslissing: na een aantal jaren in mijn comfortzone te hebben gewoeld, stap ik eruit. Dat betekent dat de wekelijkse column op deze website na een kleine tweehonderd edities stopt en dat er iets voor in de plek komt dat me dwingt buiten de gebaande paden te treden. Over twee weken start op deze plek namelijk een feuilleton, een vervolgverhaal dat ik wekelijks zal aanvullen. De columns die ik voor andere media schrijf, zullen in de huidige vorm blijven bestaan.

Heel erg goed, vind ik nu heel erg. Ik zal ze missen, de kleine stukjes tekst die inmiddels met een redelijk groot gemak uit mijn vingers rollen, maar wie wil leren moet de hooibergen en maïsvelden in. Vervelende ooms en dikke tantes aan de statafels: tabee!



Terug