Terug

Verleden

Toen het verleden het verleden was, was het tegenwoordig. Daaruit vloeit voort dat het verleden op zichzelf niet bestaat, en dat is maar goed ook. Die gedachte relativeert situaties die in de loop der jaren voorvielen, want waarachtig verdriet of schaamte over zaken die niet bestaan, kan gerust onzinnig genoemd worden. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan de keer dat ik tijdens een rondleiding in een chocoladefabriek een smeltmachine op ook nu nog oor mezelf onverklaarbare wijze op hol deed slaan of de keer dat het me een uitstekend plan leek om met mijn hamster uit wandelen te gaan. Na afloop van die beide gebeurtenissen sloten mijn gedachten aan bij die van enkele grote schrijvers van de vorige eeuw: het bestaan is verwerpelijk en een mens kan maar beter dood zijn.

Maar goed, de gedachte waarmee ik dit stuk opende, maakt de chocolade-ellende en het hamster-debacle draaglijker, zorgt ervoor dat de nasleep van alle stommiteiten die ik in mijn leven heb begaan minder heftig is, smelt als een sneeuwpop na de opwarming van de aarde. Alles wat overblijft is een wortel en hier en daar een knoop: enkele op zichzelf nietszeggende attributen.

Ook de heeft de overtuiging dat het verleden niet bestaat en zelfs nooit heeft bestaan, consequenties voor het heden. Er bloeit een levenslustiger levenshouding uit voort, een verlangen om het hier en nu op het hoogste podium te zetten, terwijl verleden en toekomst met sippe gelaten een zilveren en een bronzen medaille krijgen omgehangen.

Dat lijkt mij al met al een uitstekend devies voor degenen die om welke buitengewoon begrijpelijke reden dan ook niet de aandrang voelen het leven met vrolijkheid tegemoet te treden. Wees niet bezig met het niet bestaande verleden, chocolade en hamsters, maar ben bezig met vandaag.



Terug