Brief aan God

Sittard, 17 augustus 2020

God,

De buren hadden vanmiddag ruzie. Anders dan Lisa en ik deden ze dat uitbundig, ze wensten elkaar op een volume waar stadionspeakers bij verbleken de volledige DSM-V toe, en ze bekogelden elkaar zelfs met servies. Het was een heuse veldslag. Maar goed, ik moet niet te hard van stapel lopen. Zoals het een chronologicus betaamt, zal ik bij het begin beginnen. U zult zien dat ik inmiddels weet om te gaan met verhaaltechnische aspecten zoals humor (al dan niet tussen aanhalingstekens) en spanningsopbouw. Ik denk: ik zeg het maar even.       
Lisa en ik zaten op de bank. We aten een tosti en we keken televisie. Ik knoeide een klodder curry op een frisgewassen broek, en vloekte zachtjes. Dat speet en spijt me. Niet dat ik met religieuze motieven in het achterhoofd voorzichtig met mijn woordenschat omga, maar toch. Schelden, dat is hoe dan ook niet fraai, een enkele uitzonderlijke situatie daargelaten.        
Plots hoorden we door de toch aardig dikke muren die onze habitat van de hunne scheiden, de buurman en de buurvrouw tegen elkaar schreeuwen. Zoals wel vaker op dat soort momenten keken Lisa en ik elkaar met grote ogen aan. De grofweg tien jaren die wij inmiddels hebben gedeeld, maakten dat onze gedachten en verlangens synchroniseerden. Ik klikte het geluid van de tv uit opdat niets iets van onze beleving zou afsnoepen. Wij wilden de kakofonische geweldsopera die onze buren uitvoerden zo volledig mogelijk tot ons nemen, wij wilden geen woedekreet missen, geen huilerige uithaal zou aan ons voorbij gaan, wij wilden de spanning van een televisiesoap eens in het echte leven ervaren, en dat alles alleen zodat wij aan het einde, als de stilte heerste, opgelucht konden concluderen ‘dat wij het samen eigenlijk toch zo slecht nog niet doen’. De mens is een egocentrisch monster.         
Het gebonk en geschreeuw trok in de daaropvolgende minuten in meer en mindere mate imposant aan ons voorbij. Af en toe drong het grommende blaffen van de buurhond door. Ik zag voor me hoe hij een wanhopig vierpotig ballet opvoerde tussen zijn twee baasjes. Met wie sympathiseerde hij? Toen we even met ingehouden adem hadden geluisterd, besloten Lisa en ik fluisterend dat het tijd werd voor een tweede stap. Hoe konden we ons nog dichter naar de frontlinie begeven zonder als sensatiezuchtige voyeurs door de mand te vallen? Beelden van tekenfilms schoten aan me voorbij, beelden waarin korrelige 2D-figuren een glas uit de kast nemen, en dat met de ene kant tegen de muur en met de andere kant tegen hun oor zetten, om zo de geluiden van de andere kant duidelijker te horen. Het was, zo besloten we na kort overleg, de moeite van het onderzoeken waard.

Ik vraag me af of wat wij toen gedaan hebben, verwerpelijk is. Zou ik hier ooit, na de laatste adem, verantwoording voor moeten afleggen? Zo ja, dan betwijfel ik ten zeerste of ik dat naar tevredenheid zou kunnen. ‘Tja,’ zou ik stamelend zeggen, ‘ik ben ook maar een mens. En wordt een mens niet ten diepste gedreven door een nieuwsgierigheid naar de ander die voortkomt uit onzekerheid over zichzelf? Ik dacht het wel. Lisa en ik hadden,’ zou ik verder betogen, ‘zo beredeneerd eigenlijk geen keuze.’          
Ik hoop dan dat U even van Uw hemelse administratie op zult kijken en mijn oprechte blik zult opmerken. ‘Vooruit,’ zult U dan toch zeker zeggen, ‘kom maar naar binnen dan.’
Nu ik er zo over nadenk, kan het eigenlijk niet anders verlopen dan zo. Toch?

Ik was verbaasd. Geluidloos vormden mijn lippen de woorden ‘het werkt’, en prompt begonnen we verschillende plaatsen op de muur uit te proberen. We schoven de glazen van de ene naar de andere kant, en na een tijdje vond ik de ideale afluisterplek. Alle moeite was niet tevergeefs, want vrijwel meteen hoorde ik de buurman ‘kutwijf!’ schreeuwen, en: ‘Ga dan! Ga dan! Lelijke hoer! Ga dan!’ Een gehoorzaam typje is de buurvrouw niet, want ze ging helemaal niet. In tegendeel. Ik vermoed dat de buurvrouw dicht bij de servieskast stond, want plots brak een orkestraal geklingelklangelkletter los van heb-ik-u-daar. Echt waar, ik verzin het niet Blijkbaar schrokken de buurman en vuurvrouw allebei van het geluid, of van de actie, want een paar seconden bleef het stil. Juist toen ik dacht dat de werking van onze glazen teniet was gedaan, bleek de buurman weer aan zet. In indrukwekkend tempo en met een jaloersmakende souplesse schoot hij de ene ziekteverwensing na de andere op de buurvrouw af die daar, blijkens haar al even krachtige verbale verweer, niet van was gediend. Lisa en ik staarden naar elkaar, we  hoorden alles met stijgende verbazing aan, de buren, het spetterde, woef, het sputterde, woefwoef, vuurwerk uit de hel, klotekut, kedeng, woefwoefwoef, baf, tyfustering, en toen plots: een monsterlijk harde, ondefinieerbare bonk en volslagen stilte.   

‘Nou,’ zei ik toen even later de glazen weer in de kast stonden en Lisa en ik uitpuften op de bank alsof we drie rondjes achter in elkaar in de achtbaan waren geweest. Na de grote klap hadden we nog een paar minuten in verbijstering gewacht, maar er viel niets meer af te luisteren. Ook de honden blaften niet langer. ‘Zo slecht doen wij het eigenlijk nog niet, samen.’
‘Inderdaad,’ zei Lisa, en gelukkig geloof ik dat ze het meende.

Dat was dus mijn middag, God, maar genoeg over mij. Hoe is het met U? Alles goed, daarboven? Ik hoorde dat het almaar voller en drukker wordt. Het lijkt me eerlijk gezegd een heel gedoe om allemaal bij te houden wie en wat er allemaal binnenkomt. En dan zijn ook nog halvegaren die zo nu en dan een brief sturen die beantwoord moet worden. Als U niet almachtig was, dan had ik met U te doen.
Maar goed, graag hoor ik of het allemaal nog een beetje te doen is, daarboven. Als U een leuke anekdote op voorraad heeft, hoeft U mij die ook niet te onthouden. Mocht het voor mij gunstig uitpakken, dan zou ik bovendien graag antwoord willen op de vraag die ik halverwege deze brief stelde.           
Ik houd de brievenbus vol smart in de gaten.

Veel groeten,

Toon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s