Brief aan Keith Haring

Sittard, september 2022 Allerbeste Keith, Ik heb geen goed nieuws. Ga even zitten en hou je vast, klem je vingers totdat al het bloed eruit is verdwenen om de armleuningen van de stoel. Ik knijp met je mee, want het is voor mij ook niet makkelijk, zeg maar, ik word hier ook maar gewoon neergekwaktMeer lezen over “Brief aan Keith Haring”

Busje komt zo

‘We moeten de werkelijkheid camoufleren,’ hoort Herman de vrouw tegen zijn zoon zeggen, ‘dat kalmeert ze. Hier hebben we bijvoorbeeld een bushalte gecreëerd.’ Ze wijst naar buiten, naar een bankje onder een glazen overkapping. Hermans blik volgt haar vinger, ook als ze haar hand weer terugtrekt en op de tafel legt. ‘Onze cliënten gaan erMeer lezen over “Busje komt zo”

Achterlijke kontmol

Luigi was een bumperklever die schold als de auto voor hem in de remmen ging. ‘Achterlijke kontmol!’ riep hij dan, ‘onnozele strontnek!’ en uit iets als onmachtige woestheid sloeg hij op het stuur, altijd drie keer, zoals hij zijn vader had zien doen. Tijdens een daarop volgend moment van contemplatie, ingegeven door een rap kloppendMeer lezen over “Achterlijke kontmol”