Verhalen

Hieronder een kleine selectie uit Toons verhalen.

WIJ SLAPEN

Klik hier om het verhaal te lezen. Een preview:

Nu komt het erop aan, bedenk ik, nu is het moment daar dat ik mijn mannelijkheid moet bewijzen. Duizenden visioenen waren daarover reeds aan me voorbij geschoten, beelden waarin ik, de dapperheid in immer soepel en galant bewegende gedaante zelf, een terroristische aanslag voorkwam door me op een verdachte rugzakdrager te werpen, maar er waren ook andere fantasieën, droomscenario’s waarin ik op een nietsig nippertje na, de ondergang van de wereld voorkwam aan de hand van alle kennis en kunde die ik gedurende mijn tienjarige, extreemgeheime opleiding als geheim agent in Ierland, Zimbabwe of Tibet of waar dan ook had opgedaan.

NIEUW LEVEN

Klik hier om het verhaal te lezen. Een preview:

‘Hoeveel hartslaglozen had Van der Meulen van hun laatste behuizing voorzien? Al in zijn eerste jaar was hij gestopt met tellen. Duizenden moesten het er toch zeker zijn, die gelegen in zijn eiken-, populieren-, of vurenhouten kisten hartstochtelijk beweend werden door achterblijvers. Van der Meulen, makelaar van de doden’.


HET BROOD

Klik hier om het verhaal te lezen. Een preview:

‘Ze dacht aan de pastoor, die nota bene háár om vergeving vroeg. ‘Natuurlijk,’ antwoordde ze, ‘gemeenschap kan toch nooit een zonde zijn.’ De pastoor zweeg lang, brak toen uit in een minutenlange, preekachtige woordenstroom waarvan ze maar één zin opsloeg: ‘Ook ik moet iets te biechten hebben.’ Zij vond het prima, liet de pastoor rustig doorratelen want de tijd tikte voort. Op het moment dat hij zich dat ook leek te realiseren, kleedde de pastoor zich op zijn onderbroek na uit alsof hij haast had.’


HET HUWELIJKSAANZOEK

Klik hier om het verhaal te lezen. Een preview:

Ik nam een diepe teug lucht, de laatste die ik als niet-verloofd man nemen zou. ‘Lieve Lisa, ik hou meer van jou dan ik ooit van iemand anders zal kunnen of willen houden,’ sprak ik. ‘Ik wil niets liever – écht niet – dan de rest van mijn jaren samen met jou doorbrengen.’ Ik legde mijn brief weg, bood haar het cadeau aan en knielde nederig neer. ‘Daarom vraag ik je nu: wil jij alsjeblieft met mij trouwen?’


KOPZORGEN

Klik hier om het verhaal te lezen. Een preview:

‘Komt ‘ie,’ zei ze, en in de seconde daarna stortte mijn wereld in. Zo snel als Lisa de tondeuse terugtrok, kneep ik mezelf in mijn arm om er zeker van te zijn dat het geen droom was, een gruwelijke nachtmerrie waarmee ik morgen de sier zou maken in de docentenkamer. Ik werd niet wakker, en daarom bracht ik mijn hand naar mijn hoofd. Ondertussen had ik me omgedraaid en zag ik Lisa’s ogen, die uit hun kassen leken te knallen. Ze murmelde woorden die ik niet verstond of niet wilde verstaan, en zodra mijn hand de kale huid aan de bovenkant van mijn hoofd aanraakte, mompelde ik met haar mee. Alle gedachten en emoties verdwenen uit de ruimte en alles wat overbleef was ongeloof en verwarring. Wat nu? Wat te doen? Lachen? Huilen?


MORGEN GA JE WEER NAAR MAMA

Klik hier om het verhaal te lezen. Een preview:

‘De dieprode morgenzon glom aarzelend in het oosten en een zeemeeuw leegde zijn darmen krijsend op onze tent. Ook vanuit de binnenkant was te zien dat de slijmerige substantie langzaam van het tentdoek gleed.     
‘Godverdomme,’ zei mijn vader, meer als een droge constatering dan als een vloek. Hij wreef de slaap uit zijn ogen en wurmde zich uit zijn slaapzak. Bij het driftig openritsen van de tent schoot zijn elleboog tegen mijn knie, waardoor ik uit mijn halfslaap ontwaakte. Toen hij zijn weg naar buiten had gevonden, hoorde ik hem eerst flink op de strontmeeuwen in de lucht, het wespennest in de boom boven onze tent en de ronkende bejaarden in de stacaravan naast ons schelden, alvorens hij zich uitrekte.’


DE PADEN OP, DE LANEN IN

Klik hier om het verhaal te lezen. Een preview:

‘‘Ik moet jullie iets vertellen,’ sprak ik tijdens het avondeten tot mijn ouders. Mijn moeder legde twee aardappelkoekjes op mijn bord en keek me vragend aan. Zelfverzekerd maar met lichte weemoed deelde ik mijn plannen mee. Ik ging op avontuur, zo vertelde ik. De paden op en de lanen in om, net als de kabouters, vlaggen te planten op onontdekt grondgebied. Zoveel was zeker.           
‘Jullie moeten één ding beloven,’ zei ik in navolging van Kabouter Klaas. Klaas had in Het Grote Kabouterboek zijn geliefde Klara en beste vriend Koos laten zweren dat ze, als hij binnen vijf dagen niet terug was, de kabouterpolitie moesten waarschuwen.’


DE DRONKEN STUDENTE

Klik hier om het verhaal te lezen. Een preview:

‘Ik heb mij vaker dan eens afgevraagd hoe ik in godsnaam in bepaalde situaties ben terechtgekomen. Niet geheel toevallig vinden die momenten meestal plaats in de dagen van carnaval, een periode die ik in tegenstelling tot meeste raszuiderlingen grondig haat. Desalniettemin laat ik mij zo goed als ieder jaar overhalen om ‘gezellig’ mee te gaan en me in de drukte op allerhande pleinen zo plat te laten drukken dat bijvoorbeeld mijn oogwit naarstig naar lang vergeten lichaamsopeningen uitwijkt om vrijheid en zuurstof op te zoeken. Drie jaar geleden bereikte ik wat dat betreft een tragisch dieptepunt. Ik neem u mee op een voor mij vast weer traumatische horrortrip naar wat ik tevergeefs naar de krochten van mijn geheugen heb proberen te verbannen.’


VERKERING

Klik hier om het verhaal te lezen. Een preview:

Acht ogen staarden elkaar aan. Ik veegde met mijn natte arm over mijn natte voorhoofd. Iets wat ik later meende te markeren als volstrekte jeugdige schaamteloosheid maakte dat het sproetenmeisje plots vroeg: ‘Jongetje,’ en ze wees naar mij, ‘als je met een van ons verkering moet nemen, wie neem je dan?’
Mijn lippen verwijderden zich van elkaar, steeds verder, maar ik hernam me en sloot mijn mond. ‘Dat moet ik overleggen,’ zei ik en trok mijn beste vriend mee, weg van de twee monsters in wording.  


MODESHOW

Klik hier om het verhaal te lezen. Een preview:

‘Johan draagt hier een oogverblindende combinatie zoals u ziet. Halleluja, ik word stikjaloers zeg. Johan, wat doe je me aan man! Zijn schoenen matchen zoals u allemaal kunt zien uitstekend met zijn jas. Het is prachtig, het is werkelijk prachtig. En die broek dan, godallahboeddha in de gloria in het kwadraat maal zeven. Ik zou maar goed kijken hoor, want voor je het weet is Johan weer weg. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen,’ en ik merkte aan de paniekerige toon waarmee ik die laatste zin uitstootte dat ik het meende.